Utanmadan Ağlayabilirsiniz!
Başta söylemeliyim; bu kitaptaki bir çok savaş fotoğrafı insanı ağlatıyor. Eğer ağlamıyorsanız, ya da gözünüzde bir damla yaş birikmiyorsa, hayat sizi biraz fazla köreltmiş demektir.
“‘O’ an” kitabının içinde dünyadan 128 adet haber fotoğrafı var; yüzler, ülkerler ve olaylar. Bu fotoğrafların en çarpıcı olanları bence savaş fotoğrafları. NTV’deki “Ve İnsan” programında, “Günün Fotoğrafı” adlı bölümünde yayınlanan fotoğraflar bu kitapta toplanmış. Fotoğrafları daha da anlamlı kılan, Oğuz Haksever’in altyazıları. Oğuz Haksever her altı fotoğraf için iki saat zaman ayırarak fotoğrafların hikayesini araştırıp, yorumlarını da katarak altyazılar hazırlamış ve fotoğrafları daha da anlamlı hale getirmiş.
Aşağıya da eklediğim fotoğraflar en can alıcı fotoğraflardan sadece bazıları. Fotograflarla ilgili Oğuz Haksever’in yorumlarını da ekliyorum:
“Baba Oğul”, Irak
Savaşın unutulmaz fotoğraflarından biri. 2003 dünya basın fotoğrafları birincisi. 31 Mart günü Necef’te çekildi. Iraklı savaş esiri, 4 yaşındaki oğlunu teselli ediyor. Fotoğraf esir babanın kafasına geçirilen çuvalın içinden aşağıya dökülüp konuşuyor. Babanın o koşullarda vücut dili adeta “Geçecek oğlum, geçecek, merak etme” diyor… (31 Mart 2003 – AP /Jean -Marc Bouju)
“Küçük Lokmalar”, Sudan
Onlar aslında hergün Ramazan’ı yaşıyor, zorunlu olarak hergün oruç tutuyorlar. Çünkü açlar, susuzlar, yoksullar. Fotoğraf Sudan’ın felaket bölgelerinden Dafur’da çekilmiş. Her şeye rağmen yaşama sevincini kaybetmemiş engelli bir kadın, el-Şerif mülteci kampında bayramlık yiyecek hazırlıyor. Tabak büyük, ama elindeki malzemem çok az. Jiletle küçük parçalara ayrılmış yemek. Onlarda o yıl bayrama böyle girmişler işte… (13 Kasım 2004 – AP/Jose Cendon)
“Göründüğü gibi veya Gibi görünen”, Haiti
Haiti’de iç karışıklığın doruğa çıktığı günlerde yaşanan yağmalardan bir estantane. Çocuk yağmacı, ama değil… ‘O’ anda öyle görünmüyor. (27 Aralık 2004 – AP/Shaul, Schwarz/Corbis)
“Yardım alabilme çabası”, Endonezya
Tanrıya değil, gıda yardımı dağıtan bir helikoptere uzanmış bu bakışlar ve eller. Endonezya’da Banda Açe’de, tsunami öncesinin prinç tarlaları bataklığa dönüşmüş. Tepeden tırnağa çamura bulanmış çocukların vücut dilleri ve bakışları, bir başka atmosfer de oluşturuyor. Çocuklar adeta, araçlarıyla oraya inmekte olan uzaylıları bekliyor. Birkaç şişe su bulmuşlar, biraz da yiyecek olsa, bataklık haline gelmiş bir ülkenin gelecek nesilleri bir gün daha çamurun üstünde kalabilmeyi başaracaklar. Ya yarın? Yarın bu bataklıktan kurtulabilmeleri ‘o’ anda olduğu gibi dünyanın dört bir yanından gidecek yardımlara bağlı. Üstelik tabiatın acımazsız kuralı bir ayrıntıyla ‘o’ anda da işliyor. Güçlü olanlar öne çıkıyor, güçsüz ya da küçük olansa geride kalıyor. Elinde suyuyla küçük çocuk, yardım alabilmek için geride çamurla boğuşuyor. (17 Ocak 2005 – AP/Eugene Hoshiko)
http://www.ntvmsnbc.com/modules/almanak_ntv10yil/ntvOan/default.asp
Kitaptaki tüm fotoğralar hüzünlü değil tabi…
